خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۲۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیار ای ساقی مهوش! می گلرنگ روحانیکه ارزد خاتم لعلت به صد ملک سلیمانی
۲
نگارا تا در افکندی نقاب از چهره گلگونخجالت دارد از رویت گل صدبرگ بستانی
۳
صدف را کاشکی بودی چو انسان دیده بیناکه تا از درج یاقوتش ببردی گوهرافشانی
۴
مها منشور زیبایی ز خوبان جهان بستانکه بر حسن تو ختم آمد کمال حسن انسانی
صفحهٔ ۱ از ۳