خلوتی با ادیب الممالک
شمارهٔ ۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فدای بدرو رخ ماه و زلف پر شکنشحلاوت لب شیرین ملاحت سخنش
۲
سخن چو از لب لعلش برون شود گوئیبقند و مشک و می آمیخته است در دهنش
۳
قلم چو آهوی چین است و نامه دشت ختنعبیر و غالیه بارد ز نافه ختنش
۴
چه آیت است ندانم که سجده کرد بر اوبهار و باغ و ریاحین و سنبل و سمنش
صفحهٔ ۱ از ۴