خلوتی با آذر بیگدلی
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاهی تو و، شاهان جهان همچو غلامانبوسند غلامان تو را، گوشهٔ دامان
۲
نالان من و، در زمزمه مرغان چمن گردگریان من و، در قهقهه کبکان خرامان!
۳
خوش آنکه به هم درد دل خود بشماریمدر سایهٔ دیوار من و، بر لب بام آن
۴
گفتی: چه کنی چون ز میان تیغ برآرم؟!جز شکر چه آید ز من بی‌سر و سامان؟!
صفحهٔ ۱ از ۲