خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر سر کوی خرابات مقامی‌ست مرانه غم ننگ و نه اندیشهٔ نامی‌ست مرا
۲
می‌روم تا چه کند مکرمت باده‌فروشنقد جانی به کف و حسرت جامی‌ست مرا
۳
ای اسیران قفس گوش بدارید فرازبا شما از چمن قدس پیامی‌ست مرا
۴
دام بگشایی و جز سوی تو نگشایم گامکه بپا از دل سودازده دامی‌ست مرا
صفحهٔ ۱ از ۲