خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر بلایی کزو رسید مرابه عطایی دهد نوید مرا
۲
دوش از زلف و ابروان می‌دادگاه بیم و گهی امید مرا
۳
گه به شمشیر می‌برید از منگه به زنجیر می‌کشید مرا
۴
من همان بنده‌ام که نادیدهبه بهایی گران خرید مرا
صفحهٔ ۱ از ۲