خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هم سبزه سر زد از چمن و هم سمن ز شاخساقی بساط باده به بستان ببر ز کاخ
۲
فرصت مده زکف که دوا می نمیکنداین می درون شیشه و این گل فراز شاخ
۳
جز با جمال دلبر و جز با مقال دوستنشتر بدیده خوشتر و سیماب در صماخ
۴
یک سو امید رخت ببندد که الرحیلیک سو نیاز بار گشاید که المناخ
صفحهٔ ۱ از ۲