خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از قید دو عالم رسته خوشتربر آن زلف مسلسل بسته خوشتر
۲
بده دل با یکی پس دیده بربندچویار آمد درون، در بسته خوشتر
۳
از این ره چون بباید باز گشتنبدین چستی مران، آهسته خوشتر
۴
تواناییِ تن سستیِ جان استقوی گو باش جان، تن خسته خوشتر
صفحهٔ ۱ از ۲