خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من که دارای جهان سخنمبنده ی شاه زمین و زمنم
۲
عقل با من سرو کاریش نبودعشق داند که چسان مؤتمنم
۳
من بدام تو یکی مرغ اسیرکه ندانی ز کدامین چمنم
۴
من بشهر تو یکی پیک غریبکه نپرسی خبری از وطنم
صفحهٔ ۱ از ۳