خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان چو میرفت چرا زیست تنمبی تو دارم عجب از زیستنم
۲
تا درین شهر چسان افتادمکه رهی نیست به سویِ وطنم
۳
هرگزم رخصت پرواز نبوددل باین شاد که مرغ چمنم
۴
بیکی جام میم کس ننواختمن باین خوش که درین انجمنم
صفحهٔ ۱ از ۲