خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به یاد نیست جز اینم که من به یاد تو باشمجز این مراد ندارم که بر مراد تو باشم
۲
چو یاد غمزده غم آورد از آن نپسندمبه خود غمی که مبادا غمین به یاد تو باشم
۳
غمت مباد اسیری اگر به دام تو میردفدای خاطر آزاد و جان شاد تو باشم
۴
مرا چه باک که سد کوه آتش است در این رهاگر چه کاه ضعیفم اسیر باد تو باشم
صفحهٔ ۱ از ۲