خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۳
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاهد غیبی که خود مستور بودبود خود آیینه، خود منظور بود
۲
عشق چون مشاطگی آغاز کردپرده از روی نکویش باز کرد
۳
از نخست آیینه‌ای پیشش نهادآینه از صورت خویشش نهاد
۴
عکس روی خویش در آیینه دیدگرچه از عکسش شد آیینه پدید
صفحهٔ ۱ از ۳