خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۸
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زافرینش بیشتر حق بود و بسهستی از هستی مطلق بود و بس
۲
ذات واجب بود و هستی کمالایمن از هر نیستی و هر زوال
۳
خواست تا سازد جهانی از عدمنیستی را داد در هستی قدم
۴
نیستی با هستی آمیزش گرفتبا بلندی پستی آمیزش گرفت
صفحهٔ ۱ از ۶