خلوتی با عطار
سخن دیوانهای دربارهٔ عالم
عذر آوردن مرغان
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیم شب دیوانهای خوش میگریستگفت این عالم بگویم من که چیست
۲
حقهای سر برنهاده، ما درومیپزیم از جهل خود سودا درو
۳
چون سراین حقه برگیرد اجلهر که پر دارد بپرد تا ازل
۴
وانک او بی پر بود، در صد بلادر میان حقه ماند مبتلا
صفحهٔ ۱ از ۴