خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۱۲۵ - محیی‌الدین‌خان
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماه سیم‌اندام من هرچند عالی‌جاه شدپیکرم سیماب، کارم آه، رنگم کاه شد
۲
حسن او از عشق من بالید سر بالا کشیددستم از شاخ وصالش سر به سر کوتاه شد
۳
یاد آن رخسار گلگون می‌برد حالت ز منهرکجا طرف گلستانم نشیمنگاه شد
۴
از کمال شدت درد و الم‌های فراقمی‌ندانم صبحدم یا چاشت یا بیگاه شد؟!
صفحهٔ ۱ از ۳