خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۱۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کس که پر از باده عشق است ایاغشجز بوی گل عیش نباشد به دماغش
۲
چون سرو ز تشویش تعلق بود آزادآن را که ز خاکستر قمریست سراغش
۳
چون لاله درین باغ به نیرنگ محبتکردند نشان توسن عمر تو ز داغش
۴
رفتم به تماشای بهار چمن عشقجز سنبل آشفته دگر نیست به باغش
صفحهٔ ۱ از ۳