خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۲۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلند است از فلک مأوای بیدلنباشد هیچ کس را جای بیدل!
۲
نمایم توتیای دیده خویشاگر یابم غبار پای بیدل
۳
ندیدم از سخنگویان عالمکسی را در جهان همتای بیدل
۴
اگر کوه است باشد طور سیناوگر دریا بود دریای بیدل!
صفحهٔ ۱ از ۳