خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به مضراب دگر قانون عشقت ساز می‌کردمنوای پرده «عشاقت » از «شهناز» می‌کردم!
۲
چو مرغ بی پر و بالم من از افتادگی لیکنبه سویت بی‌توقف چون نگه پرواز می‌کردم!
۳
به محض لطف سوی کلبه من می‌خرامیدیبه راهت پرده‌های دیده پای‌انداز می‌کردم
۴
اگر می‌بود در هجر تو همچون کوه تمکینمصدایی می‌شنیدم از تو گر آواز می‌کردم!
صفحهٔ ۱ از ۳