خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۲۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از قامت بلندت قمری به لحن کوکودر پیچ و تاب سنبل زان حلقه دو گیسو
۲
مستانه گر خرامی از ناز در گلستانغوغا و فتنه خیزد از طاق چرخ مینو
۳
در بوستان خوبی موزون‌قدان بدیدممانند نخل قدت سروی نرسته دلجو!
۴
افتاده عکس مژگان با چشم سرمه‌سایتدر مرغزار سنبل گویی چریده آهو
صفحهٔ ۱ از ۲