خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۱ - قصیدهٔ بزرگان
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خانه هستی که اساسش فناستبام و درش جمله به دوش هواست
۲
عکس سوال تو جواب تو شدهرچه ازین کوه شنیدی صداست
۳
چند شوی بانی طول عملقصر وجود تو که بی‌متکاست؟!
۴
نیست به جز پرده مضراب غمزیر و بم نغمه ما زین نواست
صفحهٔ ۱ از ۳۰