خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۷ - بر غزل ناظم
مخمسات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قماش ناله را با ناقه تمکین درا کردمفغان را سایبان محمل راه صدا کردم
۲
به آهنگ جرس فریاد «عشاق» از نوا کردمخموشی را ز بن دادم ادب را بی‌ابا کردم
۳
به جانان هرچه باداباد عرض مدعا کردم!
۴
نه از طوف حرم گشتم به خاک کوی او واصلنه از میخانه روشن شد جفای عشق او در دل
صفحهٔ ۱ از ۷