خلوتی با امیرعلیشیر نوایی
شمارهٔ ۲۱۷ - مخترع
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو با صد حسرتش از دور بینمچه راه آنکه با آن مه نشینم
۲
ز اشکم آستانش نیز تر شدچو آب او گذشت از آستینم
۳
براند تندباد قهرش از خشماگر چون گرد بر کویش نشینم
۴
پی یک دیدنش وانگاه مردنشده عمری که هر سو در کمینم
صفحهٔ ۱ از ۲