خلوتی با امیرعلیشیر نوایی
شمارهٔ ۲۲۹ - تتبع خواجه
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل سوزد از غم رخ آن شوخ مهوشمساقی کجاست باده که بنشاند آتشم؟
۲
دیوانه گر به دیر مغان رو نهم چه عیبچون من اسیر مغبچگان پریوشم
۳
گر نیست وجه باده‌ام اما پی پسندمستان شوم ز هر خم اگر جرعه‌ای چشم
۴
هستم گدای دیر ولی نقد احترافپاشم به پای مغبچه آنگه که سرخوشم
صفحهٔ ۱ از ۲