خلوتی با امیرعلیشیر نوایی
شمارهٔ ۲۷۰ - تتبع میر وفایی
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هست رویت چون گل و خال لبت بالای اوچون حریر آل کز عنبر بود تمغای او
۲
مرغ دل را زان به سوی گلشن وصلت هواستتا نگردد رنجه خاک آن چمن در پای او
۳
با قبای لاله گون در جلوه شد گویا که آبخورده در جوی جگر نخل قد رعنای او
۴
از خیالش دیده و دل را بود نور و سرورزانکه گاهی دیده و گاهی دل آید جای او
صفحهٔ ۱ از ۳