خلوتی با امیرعلیشیر نوایی
شمارهٔ ۲۷۳ - مخترع
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگار ترک تاجیکم کند صد خانه ویرانهبدان مژگان تاجیکانه و چشمان ترکانه
۲
مرادم این بود تا چشم خود بر زلف او مالماگر خواهی که او را سازم از مژگان خود شانه
۳
بخواهد مرغ دل را سوخت آخر بال و پر یک شبز بس گرد سر آن شمع می‌گردد چو پروانه
۴
بنای عشق را در دل شکاف سینه در باشدالف‌ها پهلوی هم بر درش خط‌های دندانه
صفحهٔ ۱ از ۳