خلوتی با مجد همگر
شمارهٔ ۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکرش در سخن گهر ریزدخنده اش پسته بر شکر ریزد
۲
عاشقش همچو شمع در شب وصلپیش رویش نخست سر ریزد
۳
گر سموم عتاب او بجهداز درخت حیات بر ریزد
۴
ور نسیم عنایتش بوزدگلبن خشک برگ تر ریزد
صفحهٔ ۱ از ۲