خلوتی با میرزاده عشقی
شمارهٔ ۷ - گلهای پژمرده
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خری از گلستان باغی گذشتبسی گل به ره دیده، وقعی نهشت
۲
نسنجید کآن جلوه گل، ز چیست؟نفهمید فریاد بلبل ز کیست؟
۳
رسید او به جائی که ره تنگ بودبسی شاخه، در راه آونگ بود
۴
طبیعی است بر جسم آن شاخساربدانسان که گل بود، بد نیز خار
صفحهٔ ۱ از ۵