خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۱۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرم صد داغ بر جان می‌گذاردکجا داغی چو هجران می‌گذارد
۲
خوشا تیرت که مرهم خستگان رابه زخم از آب پیکان می‌گذارد
۳
چه بحر است اینکه درهم کشتی ماشکست و شکر طوفان می‌گذارد
۴
گر از ذوق شهادت گردد آگاهز کف خضر آب حیوان می‌گذارد
صفحهٔ ۱ از ۳