خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیم غمین که به گردون مرا فغان نرسداگر به بار رسد گو به آسمان نرسد
۲
چه پرورش دهم آن نخل را درین گلشنکه چون رسد ثمر او به باغبان نرسد
۳
چرا کشم چو نه آهم رسد ز ضعف بر اوکه از کمان جهد این تیر و بر نشان نرسد
۴
بده به رنج ره عشق تن کجا مشتاقرسد به منزل جانانه تا به جان نرسد
صفحهٔ ۱ از ۱