خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرفتم ز آشیان پرواز از شوق لب بامشتو پنداری فریب دانه‌ام آورده در دامش
۲
محالست اینکه ناکامی برآید ز آسمان کامشکه از مینای خالی پر نگردد هیچکس جامش
۳
مگیر آسان طریق عشق را کاین ره بود راهیکه باید راهرو از سر گذشتن اولین گامش
۴
مدار از من دریغ بوسه ز آن لب چه خواهد شدکه یکره تلخکامی زین شکر شیرین شود کامش
صفحهٔ ۱ از ۳