خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۲۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آنکه بی‌تو دامن بر جسم و جان فشانماز خویش گرد هستی دامن فشان فشانم
۲
بر خاک آستانت خوش آنکه جان فشانماز شوق جان بخاک آن آستان فشانم
۳
خوش آنکه گرم جلوه سرو روان خود رابینم من و بپایش نقد روان فشانم
۴
بازآی از غمت چند خوناب دل ز دیدهگاه آشکار ریزم گاهی نهان فشانم
صفحهٔ ۱ از ۲