خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۳۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تلخ‌کامم من از شکرخندیکه ز هر خنده بکشند قندی
۲
او به من رام شد ببین با همسست‌عهدیّ و سخت‌پیوندی
۳
تلخ‌کامان عشق را چه علاججز شکرخنده شکرخندی
۴
از اسیری چه خوشتر است مبادصیدی آزاد گردد از بندی
صفحهٔ ۱ از ۲