خلوتی با ادیب صابر
شمارهٔ ۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سپهر نیکویی را مهر و ماهیجهان بدخویی را سال و ماهی
۲
چنین در نیکویی تا کی فزاییچرا از بدخویی لختی نکاهی؟
۳
نه بی وصل تو روزم را سپیدی‌ستنه بی هجرت گلیمم را سیاهی
۴
دو لب داری که بردند از حلاوتبه یک بوسه ز حال من تباهی
صفحهٔ ۱ از ۲