خلوتی با سنایی
شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای سنایی کفر و دین در عاشقی یکسان شمرجان ده اندر عشق و آنگه جان ستان را جان شمر
۲
کفر و ایمان گر به صورت پیش تو حاضر شونددستگاه کفر بیش از مایهٔ ایمان شمر
۳
ور نمی‌دانی که خود جانان چه باشد در صفاهر چه آن را از تو بیرون برد آن را آن شمر
۴
چشمهٔ حیوان چه جویی قطره‌ای آب از نیازدر کنار افشان ز چشم و چشمهٔ حیوان شمر
صفحهٔ ۱ از ۲