خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در پرده ره ندادند وقت سخن صبا رامن نیک می‌شناسم پیغام آشنا را
۲
عیش دیار غربت چون برق در گذار استنتوان به قید کردن ذوق گریزپا را
۳
وجد و سماع صوفی، خالی از آن مقام استچیزی به یار ماند، آن آهو خطا را
۴
از خرده‌ای که دارد گل در قبا نگنجدجایی که هست ذوقی می‌گردد آشکارا
صفحهٔ ۱ از ۳