خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ازین ویرانه تر می خواستم ویرانه خود راازین ویرانه بیرون می برم دیوانه خود را
۲
حریفان نشئه مهر و محبت را نمی دانندبه دست دشمن خود می دهم پیمانه خود را
۳
نه مورش خاید از سختی نه مرغش چیند از تلخینمی بینم ز جنس هیچ خرمن دانه خود را
۴
ز شوق آن که طبل رحلتی ناگاه بنوازندهمیشه رخت بر درگاه دارم خانه خود را
صفحهٔ ۱ از ۲