خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به سخن درآورم عشقِ سخن‌سرای رابر بر و دوش، سر دهی گریهٔ های و های را
۲
گل به خزان شکفته شد؛ وین دل بسته وا نشددر بن ناخن است نی، بختِ گره گشای را
۳
نی ز رهی خبر دهم؛ نی به دلی اثر کنمصوت کجم ز کاروان، زمزمهٔ درای را
۴
هر المی که صعب‌تر، روزیِ عاشقان شودطعمه ز استخوان سزد، حوصلهٔ همای را
صفحهٔ ۱ از ۲