خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هوا بدیهه رسانست و باغ موزون استبه هر ترنم مرغی هزار مضمون است
۲
زبان بلبل شوخ از سخن نمی افتداگر چه خورده گل همچو در مکنون است
۳
بهوش زی که تو گر از برون نمی بینیدرون پرده ببینند هرچه بیرون است
۴
اگر به لذت لطف نهان رسی دانیکه اندک تو ز بیشت چگونه افزون است
صفحهٔ ۱ از ۳