خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شور چمن ز نغمه آزادی من استروی شکفته سحر از شادی من است
۲
میخانه ام، به بوی بهارم گشاده اندهرجا خرابی است ز آبادی من است
۳
بیهوشی ام به جلوه گه گلستان بردمن بلبلم که نکهت گل هادی من است
۴
بی ذوق عشق کار به سامان نمی رسدشاگرد عشق بودن از استادی من است
صفحهٔ ۱ از ۲