خلوتی با سنایی
شمارهٔ ۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون نهی زلفِ تافته بر گوشچون نهی جعدِ بافته بر دوش
۲
از دل من رمیده گردد صبروز تن من پریده گردد هوش
۳
نه عجب گر خروش من بفزودتا شد آن عارض تو غالیه‌پوش
۴
ماه در آسمان سیاه شودخلق عالم برآورند خروش
صفحهٔ ۱ از ۲