خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در به روی عیش تا بستیم دیگر وانشدصد کلید آورد بخت و قفل این در وانشد
۲
در گریبانی که غم آویخت کمتر شد درستخوش دلی کم دوخت جیبی را که یک سر وانشد
۳
تا غم از ویرانه ما راه آمد شد گشوددیده شمع امید ما ز صرصر وانشد
۴
همچنان مکتوب ناکامی به هم پیچیده ماندنامه سربسته ما هیچ جا سر وانشد
صفحهٔ ۱ از ۲