خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان جوان شد و عقد بهار می‌بنددبهار پای جهان در نگار می‌بندد
۲
ز صنع نشو و نما آب و خاک الوان شدجماد و نامیه خود را به کار می‌بندد
۳
نکاح باغ و بهارست و دایه بستانمیان نرگس و دستار خار می‌بندد
۴
چمن ز صوت بلند هزار پنداردکه رنگ لاله و گل برقرار می‌بندد
صفحهٔ ۱ از ۳