خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز نکهت سحری شوق یار می‌خیزدجنون ز سایه ابر بهار می‌خیزد
۲
به روی یار نگه، رشحه بیز می‌افتدز زلف یار شکن قطره بار می‌خیزد
۳
سحاب دلشده در کوهسار می‌گرددغزال شیفته از مرغزار می‌خیزد
۴
به دستگیری عشاق ناتوان احوالز زیر هر شجری صد نگار می‌خیزد
صفحهٔ ۱ از ۳