خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز نرگس را گلستان صاحب افسر کندشاخ گل منبر نهد بلبل خطابت سر کند
۲
غنچه گردد سبز مغفر سبزه زنگاری قباروز عرض آمد که هرکس برد خود دربر کند
۳
از گل مستان بروید تاک می شوریده وارلاله خونین ز خاک کشتگان سر برکند
۴
حسن گل برقی به بستان افکند کز تاب آنبلبل شوریده را همرنگ خاکستر کند
صفحهٔ ۱ از ۳