خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۲۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم مرغ اسیری مضطرب از بیم جان خودنه ذوق دانه دارم نی امید آشیان خود
۲
دل از امید وصل و بیم هجران کرده ام فارغنشسته گوشه‌ای وارسته از سود و زیان خود
۳
ز قوت خویش یابم طعم زهر و شکرها گویمکزین نعمت تنم پرورده مغز استخوان خود
۴
به باغ روزگار آن خودستا مرغ کهن سالمکه خود می سنجم و خود می سرایم داستان خود
صفحهٔ ۱ از ۲