خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رشکی به من گهی ز ادای سخن رسدصد جایگه مقام کند، تا به من رسد
۲
من بر در از تجلی آن نور ساختمپروانه چون به عرصه آن انجمن رسد
۳
در راه تو شمال و صبا در ترددندتا بو که را دهی که به بیت الحزن رسد
۴
گر زیر گلبنی قفسم را نمی نهیجایی بنه که ناله به گوش چمن رسد
صفحهٔ ۱ از ۳