خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۲۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دچار هرکه شوی جز سراغ یار مگیرسپند بر سر آتش شو و قرار مگیر
۲
چو وعده دررسد، او خود به یاد می آردبه ذوق خویش سر راه انتظار مگیر
۳
ز آب و دانه همه وحشیان برآمده اندسر شکار نداری پی شکار مگیر
۴
تو آن درخت نیی کز تو بر توان خوردنپی نظاره خوشی، گل فشان و بار مگیر
صفحهٔ ۱ از ۲