خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاسکه از دم خوش تو خسته می شود کناس
۲
خدا به لفظ کنی کاینات می سازدنمی توان ز ستایش قصور کرد قیاس
۳
تعرضی که نماید به نکته های حکیمخیال کوته جاهل نمی کند احساس
۴
وگر ز معنی و لفظیش وحشت افزایدبه اصطلاح حقیقت ندارد استیناس
صفحهٔ ۱ از ۳