خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی بود شفقت دل سوی اسیران کشدشناله‌ای کار کند تا در زندان کشدش
۲
سایه بر حسن گل و سرو چمن نندازدبو که نالیدن مرغان به گلستان کشدش
۳
چشم ما رفت و سیه خانه سوی صحرا زدبخت سازد که غزالی به بیابان کشدش
۴
می ما دید و مسلمانی ما نپسندیدزین می ار گبر چشد دل سوی ایمان کشدش
صفحهٔ ۱ از ۳