خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رمید طایر جانم ز آشیانه خویشکه در هوای تو خوش یافت آب و دانه خویش
۲
دل از قفای نظر کو به کوی می گرددنظر ز شوق تو گم کرده راه خانه خویش
۳
ز باغ رفت گل و بلبلان خموش شدندمن اسیر همان عاشق فسانه خویش
۴
کسی که واقف ذوقی شود نمی بینمبغیر خویش که می رقصم از ترانه خویش
صفحهٔ ۱ از ۳