خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هنوز عارف و عامی نداشتند نزاعکه لای باده مقررر شد از برای صداع
۲
مرید و مرشد و خادم تمام می دانندکه رند صومعه می می خورد به چنگ و سماع
۳
غریب و عاشق و مستم خدا نگهداردز شر شحنه غدار و مفتی طماع
۴
اگر طبیب ترش روی دیر می میردچه غم ز تلخی صبر است چون بود نفاع
صفحهٔ ۱ از ۳